Pies Miejski

Chociaz tak to nie wyglada na naszych zdjeciach - Tito jest psem miejskim. Psem, ktory kazdego dnia dnia styka sie z typowymi sprawami wielkiego miasta. Ruch na ulicach, samochody, motocykle, autobusy, karetki. Wciaz towarzysza nam dziwne dzwieki aut. Tajemnicze nowe zapachy prawie na kazdym kroku. Ekscytujace smietniki i fascynujace resztki jedzenia porzucone przy chodniku. Pieknie pachnace punkty z jedzeniem na wynos i przechodnie z torbami pelnymi zakupow.
Masa tych przechodniow nie tylko wgapia sie namolnie w Tito, ale stara sie tez go poglaskac albo w inny sposob z nim przywitac. Bywa to czasem irytujace, czasem zabawne.
Glownie jednak ciesze sie, ze mam takiego obytego psa... chociaz latwo nie bylo, oduczylismy go skakania do twarzy kazdej osoby, ktora na niego spojrzy lub sie do niego odezwie albo zagladania w zakupy sasiadow. Nauczylismy go nawet przechodzic spokojnie kolo jedzenia na wynos czy ignorowania ludzi gwizdzacych i cmokajacych na niego w autobusie. Uwierzcie mi, ostatnia rzecza jakiej pragniecie w zyciu, jest zeby wilczak przywital sie z wami w autobusie pelnym innych podroznych...
Mysle, ze moge z czystym sumieniem powiedziec sobie... praca wykonana.
Dzisiaj, gdy wyszlismy na popoludniowy spacer zaczelam w to watpic. Zapomnialam, ze jest sierpien, miesiac gdy w Edynburgu trwa festiwal, a my zazwyczaj unikamy spacerow w centrum miasta... bo po prostu - za duzo sie wtedy dzieje.
Ale jak tu unikac spacerow w centrum miasta, gdy teraz tam walsnie mieszkamy?
Piec krokow od domu nadzialismy sie na astronaute, w bialym, szeleszczacym kombinezonie. Ulica przejazdzali klauni na tandemie, podzwaniajac dzwoneczkami i pokrzykujac na wszystkich. Za rogiem grupa chorzystow trenowala gardla przed przedstawieniem.
To na ich widok Tito sie troche zaniekpokoil, ale obojetnie przeszedl obok, obsikal krzaczek, obwachal slup a kiedy chorzysci wreszcie zaczeli spiewac - spojrzal na mnie z tym swoim filozoficznym 'ech wy ludzie, jacy wy dziwni jestescie'